akpinar @ gmail.com

EL ELİN AYNASIDIR

“Ben senin Cemaziyel Evvel’ini bilirim…”

Eski bir kıssaya göre, vergi dairesinde çalışan bir memur devletin şeker çuvallarından birini çalar…

Beyaz bezden çuvalın üzerine “Cemaziyel Evvel” yazılmıştır…

Memur, çuvalı kendine don yapar ama üzerindeki yazıyı silmez…

Yıllar geçer, memur makam sahibi olur…

Bir mecliste kendini övmeye başlayınca, hamamda onu o çuvalla gören komşusu dayanamaz:

“Sus! Ben senin Cemaziyel Evvel’ini bilirim…”

İnsan kendini istediği kadar anlatır; onu tanıyanlar geçmişini, huyunu, ne yaptığını bilir…

Atalarımız boşuna dememiş: “El elin aynasıdır.”

Kur’an-ı Kerim, Peygamber Efendimiz’in Tevrat ve İncil’de bildirildiğini, Ehl-i kitaptan olanların onu kendi evlatlarını tanır gibi tanıdıklarını anlatır…

Hz. İsa da kendisinden sonra Ahmed adında bir peygamberin geleceğini müjdelemiştir…

Buna rağmen içlerinden bir grup, bildikleri hakikati gizlemiştir…

Medine’de bazı Yahudi din adamları, Peygamber Efendimiz’e tabi olunursa halk üzerindeki nüfuzlarının ve menfaatlerinin sona ereceğini düşündüler…

Makamları ve maaşları devam etsin diye gerçeği açıklamadılar; halkın Peygamberimize tabi olmasının önüne geçtiler…

Kur’an, onların bu tutumunu anlatır; hakkı gizlemekten ve Allah’ın ayetlerini menfaat karşılığında değiştirmekten sakındırır…

Bakara’daki inek kıssası da çok açıktır…

Bir adam öldürülür, katil konusunda çekişmeye düşülür…

Hz. Musa Allah’ın emrini bildirir: Bir inek keseceklerdir…

Fakat emri yerine getirmek yerine sorularla işi uzatırlar…

Kur’an, bu tutumun ardından kalplerinin katılaştığını bildirir…

Bugün çevremize baktığımızda da benzer bir hâl görüyoruz…

İnsanlar çoğu zaman ne yaptığını, neyin doğru olduğunu, kimin hakkına girdiğini bilir…

Ama işine gelmediğinde bilmezden gelir; yanlışını saklar, kendine mazeret bulur…

Kimi insan kendini gariban gösterir, merhamet toplar; kimi beyefendi görünür, güven kazanır…

Sonra o merhameti ve güveni kendi çıkarı için kullanır…

İnsanların duygularını sömürür, emeğinin üzerine konar, verdiği sözü unutur…

Bazen bir yuvayı dağıtır, bazen dostluğu bozar, bazen de kendisine inanmış insanlara ihanet eder…

Bunları yapanlar ne yaptığını bilmez mi?

Elbette bilir…

Kimin hakkını yediğini, kime yalan söylediğini, kimin güvenini kırdığını bilir…

Karşısındakinin iyi niyetini ve merhametini nasıl kullanacağını da ince ince hesaplar…

Sonra hiçbir şey olmamış gibi davranır…

İşte kalbin bozulması budur: İnsan, yaptığı haksızlığı bildiği hâlde sürdürür; başkasının acısını, sevgisini ve güvenini kendi çıkarı için kullanır…

Dışarıdan masum, yoksul, kibar ya da hiçbir şeyden habersiz görünebilir…

Fakat görünüşü başka, niyeti başka olabilir…

Öyle kalpler vardır ki kuzu kalbi gibi temizdir…

Kimsenin hakkına göz dikmez, kimseyi sömürmez…

Öyle kalpler de vardır ki kurt gibi fırsat kollar; hesabını yapar, karşısındakinin iyi niyetini kullanır…

İnsanın kalbini gösteren, kendisi hakkında söyledikleri değil, yaptığıdır…

Ziya Paşa’nın dediği gibi: “Âyinesi iştir kişinin, lâfa bakılmaz.”

Makamla, mal mülkle, kendini övmekle insan büyümez…

Hakkı teslim eden, sözünü tutan, emaneti koruyan büyür…

Bir gün biri çıkıp “Ben senin Cemaziyel Evvel’ini bilirim” demeden önce, insan kendi aynasına bakmalı…

Çünkü el elin aynasıdır; insanın aynası da yaptığı iştir…

Mehmet Akpınar
18 Kasım 2026